کد مطلب : 2739
زمانپور: مخاطب هنوز فیلم مستند و تاثیرات آن را به درستی نمیشناسد
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۲۱ دی ۱۳۹۰ ساعت ۱۲:۴۷
بنابرگزارش پایگاه خبری- تحلیلی «سینما تجربی» مهدی زمانپور کیاسری، کارگردان مستند «مشتی اسماعیل» پیرامون لزوم نمایش فیلم های مستند گفت: به نظر من هنوز اکثر مخاطبان سینما نمی دانند چه موضوعاتی و چه سبکی را دوست دارند و نمی دانند آیا داستانی بهتر است یا مستند؟ اصلا فیلم داستانی چیست و فیلم مستند چیست؟
او افزود: بنابراین وقتی برای فیلم مستند تبلیغ شود، مخاطبان نیز متوجه می شوند که فیلم مستند چیست و متوجه می شوند که تاثیرگذاری فیلم مستند اصلا قابل مقایسه با فیلم داستانی نیست. آنوقت مردم کم کم به مستند روی می آورند و روز به روز وضعیت مستند بهتر می شود. به عبارتی کم کاری ما و نپرداختن جدی به مستند، باعث شده که هم مستندهای ضعیف داشته و هم مخاطب خوب و فراوان برای مستند نداشته باشیم.
او همچنین گفت: تلویزیون موثرترین رسانه در پخش آثار مستند است چون مخاطب فراوان دارد و بعد از آن سینما و اکران های خصوصی می توانند کمک کننده باشند.
او در ادامه به نمایش آثار مستند در سالن «سینما حقیقت» اشاره کرد و گفت: نمایش فیلم های منتخب جشنواره «سینما حقیقت» حرکت فوق العاده ای است؛ من فرصت آمدن به جشنواره را نداشتم اما در این زمان که منتخب ها نمایش داده می شوند، وقت می گذارم تا آنها را ببینم به علاوه از این جهت که برگزیده هستند و حتما قابلیت هایی داشته اند که منتخب شده اند.
این مستندساز پیرامون توجه به فرم در کنار سوژه فیلم مستند گفت: داشتن فرم و پرداخت درست برای یک فیلم مستند بسیار مهم ست. زمانی من فکر می کردم که سوژه مهمتر از پرداخت به موضوع است اما بعدها مشاهده کردم که برخی کارگردان ها با استفاده از فرم درست و پرداخت زیبا چطور یک سوژه بی اهمیت را زیبا و مهم جلوه می دهند. به نظر من هر کارگردانی نمی تواند مستندساز باشد چون مستند دنیا و حرفه خودش را دارد.
کیاسری در پاسخ به این سوال که در شرایط کنونی به چه سوژه هایی در فیلم مستند باید پرداخت، گفت: در بحث سوژه ما باید بدانیم خلاهای ما در کجاست. مثلا در «مشتی اسماعیل» ما مردی را به تصویر می کشیم که نابینا و پیر است با این حال تکیه خانواده به این پیرمرد است. همین شبکه های خارجی چنین فیلمی را با جابه جا کردن چند پلان و تلخ کردن آن و حذف غیرت و هویت ایرانی و یا چشم انداز زیبای ایران به راحتی خریده و نمایش می دهند. اما برای همه ما مهم است که آبرو و اعتبار ایرانیمان حفظ شود. من دوست دارم وقتی به خارج از کشور می روم نگاه خوبی به کشورم داشته باشم تا دیگران نیز کشور من را با ویژگی های برجسته آن بشناسند.
او ادامه داد: در بسیار ی از کشورها به ایرانیان همچون بربرها نگاه می کنند و چه کسی این کار را کرده است؟ خود فیلمسازان. سوژه هایی مثل امید، نشاط و شادی، زندگی در جریان، خانواده و محبت در کشور ما به وفور دیده می شود و باید به اینها پرداخت. هرجایی عیب و ایراد دارد اما ما اینها را در داخل باید نقد کنیم و قرار نیست ما این نقص ها را به بیگانه بگوییم چون آنها برای ما نفعی ندارند.
او همچنین به اهمیت حمایت مسئولان از سینماگران و مستندسازان اشاره کرد و گفت: منِ مستندساز باید وقتم آزاد باشد و دغدغه فکری و مالی نداشته باشم و آزادی برای خودم داشته باشم. مستندهای مختلف را ببینم و در جلسات نقد و بررسی آنها شرکت کنم اما فرصت نیست چون حمایت نیست. من نمی توانم از ساخت مستند پو ل لازم در بیاورم و من چون کسی نیستم که به خاطر پول این فیلم ها را به شکبه های خارجی بفرستم از داخل باید حمایت شوم. من برای ساخت «مشتی اسماعیل» دو سال زندگی ام را گذاشتم و حدود یک سال فقط تصویربرداری داشتم اما در نهایت هیچ وقت نمی توانم دستمزد آن کار را بگیرم. همه مستندسازان باید آنقدر حمایت شوند که دغدغه خاطر مادی در زندگی شان نداشته باشند.
