زینب تبریزی در پاسخ به سینماتجربی:

برای ساخت فیلمی با موضوع بیماری اجازه ورود به بیمارستان نداشتیم!

21 بهمن 1397 ساعت 10:54

کارگردان مستند «تمام چیزهایی که جایشان خالی است» گفت: برای من عجیب بود که چرا وقتی ما می خواهیم فیلمی با موضوع بیماری بسازیم نمی‌توانیم وارد بیمارستان شویم.


به گزارش پایگاه خبری تحلیلی "سینماتجربی"، نشست خبری فیلم «تمام چیزهایی که جایشان خالی است» با حضور زینب تبریزی (تهیه کننده و کارگردان)، امید بلاغتی (مشاور تهیه کننده)، عطیه عطارزاده (مشاور کارگردان)،صبا ندایی (آهنگساز) حسن شبانکاره (صداگذار)، شیما صابری (مدیر حامی جو)، جمیله مظفری و وحید محسنی (کاراکترهای فیلم) و سولماز غنی (راوی) با حضور فرزاد حسنی به عنوان مجری برگزار شد.
زینب تبریزی در ابتدای این نشست با بیان اینکه "همه ما مستند سازان دوست داشتیم، بیشتر مورد توجه قرار بگیریم،" گفت: خیلی دلم می خواهد که این فیلم بیشتر دیده می شد. این آخرین نمایش فیلم های مستند در جشنواره است و همه ما بیشتر دل‌مان می خواست بیشتر مورد توجه اهالی رسانه قرار بگیریم اما به نتیجه رسیدیم که به زور نمی توان کسی را مشتاق پای مستند نشاند.
امید بلاغتی مشاور تهیه کننده هم گفت: من فکر می‌کنم بیش از آن که مشکل از اهالی رسانه باشد، مشکل از ساعت اکران فیلم در جشنواره فجر است. ساعت یک چندان زمان مناسبی برای اکران مستند نیست.
وحید محسنی، یکی از شخصیت های فیلم هم در ابتدای سخنانش گفت: من چندان بازیگری و سخنرانی بلد نیستم. خانم تبریزی پیشنهاد کار را که دادند من چندان استقبال نکردم اما در ادامه وقتی ایشان روش کار را به من توضیح دادند، من دیدم که می‌توان کار خوبی تولید کرد و یاد و خاطره همسرم هم زنده بماند. هدف مان این بود که با ساخت این فیلم افراد دیگری بتوانند راه درست را انتخاب کنند.
کارگردان فیلم در مورد تطبیق سناریوی فیلم با بینش مرحوم مهناز علیمردانی در عالم واقع گفت: متنی که نوشته شده حاصل تمام تحقیقاتی است که من از زندگی و شخصیت مهناز علیمردانی داشتم. این شخصیت این اجازه را به ما می داد که بتوانیم حرف های دیگری را هم در قالب این شخصیت مطرح کنیم و به داستان چند لایه دیگر هم ببخشیم. من مهناز را هرگز ندیده بودم اما با صحبت هایی که با همسر ایشان داشتیم متوجه شدیم که ایشان اهل شعر و ادب بوده است.
وحید محسنی درباره ساخت این مستند گفت: وقتی من این مستند را می بینم یاد همان زندگی ای که داشتم می افتم و اصلا چنین حسی ندارم که انگار چیزی به کار اضافه شده است. شکسته شدن یک تابوی سرطانی در ایران
جمیله مظفری دیگر شخصیت فیلم در مورد این مستند، گفت: من از کارگردان کار تشکر می کنم که تابوی سرطان پستان را در ایران شکستند. تمام مواردی که در فیلم نشان داده شد واقعی است. ما باید به این نکته توجه کنیم که سرطان پستان نه تحصیل کرده می شناسد و نه فقیر و غنی. این بیماری به سراغ همه می آید و ما باید به آن توجه کنیم.
وی افزود: من به عنوان نماینده زنانی که مبتلا به سرطان پستان هستند می گویم که ما مهناز را متاسفانه از دست دادیم اما باید تلاش کنیم مهناز های دیگر را از دست ندهیم.
شیدا صابری مدیر موسسه حامی جو در مورد تامین سرمایه فیلم گفت: ما امیدواریم همه آثار هنری به مشکل بخورند تا برای تامین سرمایه شان به حامی جو مراجعه بکنند. اتفاق مهمی که برای این پروژه افتاد این بود که این فیلم قبل از اکرانش توانست مخاطبانش را جذب کند و توانست پیام خودش را به بیش از یک میلیون نفر در فضای مجازی برساند.
عطیه عطارزاده، مشاور کارگردان در مورد دشواری های تولید این اثر گفت: من گمان می کردم خانم تبریزی در میان کار پروژه را رها کند اما او با پشتکاری کم نظیر توانست در مقابل کمبودهای مالی بایستد و در نهایت با حمایت حامی جو آن را به پایان برساند. این کار برای من تجربه بسیار جالبی بود. مستندی که چندان با آن فرم قدیمی که مخاطبان از مستند می شناسند متفاوت است و فرم جدیدی به خود گرفته است.
حسن شبانکاره صداگذار فیلم هم در مورد روند صداگذاری فیلم گفت: بخش عمده اتفاقی که در فیلم به تصویر کشیده می شود در گذشته اتفاق افتاده و گروه فیلمساز در ادامه به روند داستان اضافه شده اند و توانسته اند شکل روایی خوبی به داستان ببخشند. حالا در بحث صدا هم این مورد مطرح بود که ما باید صدای واقعی را روی کار بگذاریم یا چون داستان در گذشته رخ داده احتیاج به صدایی فراواقعی داریم. این یکی از اصلی ترین چالش های فیلم بود.
سولماز غنی در مورد علت حضورش در این فیلم گفت: من حس این کار را دوست داشتم چون موضوع این فیلم سرطان پستان بود دلم می خواست بخش کوچکی از این پروژه ارزشمند باشم. من روزهای اول فقط متن را می خواندم و گریه می کردم. حرف زدن به جای شخصی که الان حضور ندارد، احتیاج به حس داشت و در دو جلسه توانستیم نریشن ها را ضبط کنیم.
تبریزی در مورد توقف پروژه اش در حین ساخت در پاسخ به خبرنگار سینماتجربی گفت: به جز مسائل مالی، بخاطر بحث مجوز هم ما چند وقفه در کارمان داشتیم که یکی از علت هایش این بود که به ما اجازه ورود به بیمارستان ها را نمی دادند و می گفتند مستندساز نباید وارد بیمارستان شود و این خیلی برای من عجیب بود که چرا وقتی ما می خواهیم فیلمی با موضوع بیماری بسازیم نمی‌توانیم وارد بیمارستان شویم. در نهایت به واسطه آشنایی که داشتیم و با کمک های آقای صفاجو توانستیم در یک بیمارستان فیلمبرداری را انجام دهیم.


کد مطلب: 13907

آدرس مطلب: http://www.cinematajrobi.ir/news/13907/ساخت-فیلمی-موضوع-بیماری-اجازه-ورود-بیمارستان-نداشتیم

سینما تجربی
  http://www.cinematajrobi.ir