پایگاه خبری سینما تجربی 30 ارديبهشت 1394 ساعت 11:07 http://www.cinematajrobi.ir/news/8684/بزرگ-ترین-هنر-ندایی-زندگی-کردن -------------------------------------------------- گردهمایی به یاد "مرتضی ندایی" در خانه سینما عنوان : بزرگ‌ترین هنر ندایی، هنر زندگی کردن بود -------------------------------------------------- بزرگداشت مرتضی ندایی تهیه کننده و کارگردان فیلمهای مستند با حضور رئیس سازمان سینمایی، رئیس خانه سینما و اهالی سینما در خانه سینما برگزار شد. متن : به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی سینماتجربی به نقل از ایسنا، در مراسم یادبود مرتضی ندایی تهیه کننده و مستندساز فقید سینمای ایران که شامگاه ۲۹ اردیبهشت ماه در تالار سیف الله خانه سینما برپا شد، مژگان صیادی با همراهی دو فرزندش در سخنانی گفت: مرتضی، جان من بود. مرتضی خود من بود و آدم هیچ وقت نمی تواند از خودش تعریف کند. من ترجیح می د هم به حرف ها و تعاریف بقیه از مرتضی گوش کنم. آثار مرتضی گویاست. لازم نیست چیزی گفته شود، مرتضی همه اش عشق بود. عشق به زندگی، فرزندانش، فرهنگش. صیادی ادامه داد: مرتضی پنجاه سال زندگی کرد و این همه تاثیر گذاشت. من به مرتضی رشک می برم و اگر تمام زندگی ام را بدوم، فقط می توانم کمی از کارهای او را انجام بدهم. در بخشی از مراسم با حضور سعید رشتیان؛ رئیس هیات مدیره ی انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند و ابراهیم مختاری، رئیس هیات مدیره ی خانه ی سینما، مژگان صیادی به پاس خدماتی که همراه با همسرش به سینمای مستند انجام داده بود، به عضویت رسمی انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند درآمد. رزاق کریمی: ندایی بطور موثر وارد کاری می شد در این مراسم که به مناسبت چهلمین روز درگذشت مرتضی ندایی برگزار شده بود، مرتضی رزاق کریمی از تهیه کنندگان پیشکسوت در مورد فعالیت های هنری این مستندساز گفت: از سال ۸۳ که به عضویت انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند درآمد، فعالیت های صنفی خود را آغاز کرد و در این مدت کوتاه شایستگی ها و قابلیت های زیادی از خود نشان داد، مرتضی ندایی یا وارد کاری نمی شد یا به طور موثر وارد می شد. او یادآور شد: ایشان از سال ۸۷ وارد هیات مدیره ی این انجمن شد و بعد از آن آیین نامه ای برای آنجا نوشت، با اینکه فعالیت صنفی اش کم بود ولی توانست در مدت کوتاهی تاثیرگذار باشد و آن نظم ذهنی خودش را وارد آنجا کند. رزاق کریمی اضافه کرد: ایشان بیشترین حضور را در جلسات داشت و موثرترین فرد هم بود. همچنین زمانی که به ریاست انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند درآمد با سخت ترین و بحرانی ترین دوره ی فعالیت های خانه سینما همزمان شد ولی ایشان همچنان به فعالیت های صنفی و قانونی خود ادامه داد. او در پایان به توصیف زنده یاد ندایی پرداخت و گفت: من معتقدم مرتضی زنده است، مرتضی در آثارش زنده است و به نظر من همه ی این جمع به نوعی تاثیرگرفته از مرتضی هستند، من هنوز هم در حال آموختن از مرتضی هستم. بزرگ ترین هنر او، هنر زندگی کردنش بود. عطارپور: ندایی از جریان فیلم سازی حمایت می کرد همچنین اُرد عطارپور هم در سخنانی در توصیف ویژگی های زنده یاد مرتضی ندایی یادآور شد: به نظر من ایشان بیشتر تهیه کننده بود تا کارگردان.کمتر کسی مانند او حاضر می شود که در پروسه ی ساخت فیلم هم کمک کند.اغلب در پشت صحنه بود ولی به افراد زیادی کمک کرد، او همچنین از جریان های فیلم سازی حمایت می کرد. او ادامه داد: وقتی فیلم قسمت شاعر را دیدم، با قسمتی از شخصیت او تازه آشنا شدم که قبلا نمی شناختم. یک فیلم قوی که نشان دهنده ی عشق او به فرهنگ ایرانی حتی خارج از مرزهای جغرافیایی ست. ارد عطارپور در بخش پایانی سخنانش گفت: مرتضی ندایی، آدم عاشق، لایق و فرهیخته ای بود و بر اصول و اعتقاداتش محکم می ایستاد. در ادامه مراسم یادبود مرتضی ندایی، فاطمه هاشمی رئیس بنیاد امور بیماری های خاص درمورد حمایت این بنیاد در ساخت فیلم ما تنها نیستیم مرتضی ندایی در سال ۹۰ توضیحاتی داد و گفت: کمی سخت است که آدم در مراسمی شرکت کند و در مورد کسی صحبت کند که امروز در بین مان نیست و سال ها خاطره خوبی از او در ذهنش باقی مانده که فراموش شدنی هم نیست. او یادآور شد: اولین بار ایشان را اتفاقی در صداسیما دیدم که از من سوالاتی درمورد بنیاد و کارهایش پرسید. من پاسخ دادم که ما به دنبال فرهنگ سازی در جامعه هستیم،اولا اینکه بیماران را به مردم خودمان بشناسانیم و بعد بتوانیم از زاویه هنر در زمینه پیشگیری هم فعالیت های انجام بدهیم و فرهنگ پیشگیری،آموزش و درمان را برای بیماران خاص در جامعه ایجاد کنیم که ایشان هم خیلی استقبال کردند و گفتند من هم این چنین عقایدی دارم و فکر می کنم ما هرکاری را شروع می کنیم باید به دنبال ایجاد فرهنگ مان باشیم تا بتوانیم موفق شویم. وی ادامه داد: فیلم های آقای ندایی کمک بزرگی به شناسایی و معرفی سازمان ما و همچنین شناسایی این بیماران در ایران کرد. من ایشان را فردی معتقد و با عشق و هدفمند دیدم و در همین مدت هم من چیزهای زیادی از ایشان یاد گرفتم. من جدیت ایشان در بازگویی واقعیات در جامعه زیاد دیدم، ایشان چندین بار به خانه ی بیماران مبتلا به سرطان رفتند و از نزدیک با آنها آشنا شدند و درددل ها و خواسته های آنها را شنیدند. هاشمی در پایان گفت که باید یادمان باشد برنامه های ما در مورد اینگونه افراد فقط به گرامی داشت یادشان نباشد، راهشان باید ادامه پیدا کند. علی اشرف مجتهد شبستری نخستین سفیر ایران در تاجیکستان و رئیس هیئت مدیره ی انجمن دوستی ایران و تاجیکستان در وصف مرتضی ندایی گفت: اکثر هنرمندان تاجیکستانی مرحوم ندایی را می شناسند و برایش احترام زیادی قائل هستند و برنامه ای هم دارند که برای ایشان در آنجا بزرگداشتی داشته باشند. او ادامه داد: امیدوارم میراثی را که آقای ندایی در آن طرف هم گذشته و کارهای نیمه تمامش را با کمک همه ی شما و خانواده مرحوم بتوانیم احیا کنیم و ادامه اش دهیم. و اگر هم قرار است ما آقای ندایی را گرامی بداریم،راهش را گرامی بداریم. شبستری همچنین گفت: برای مرتضی ندایی می خواهم از افعال حال استمراری استفاده کنم، چرا که عقیده دارم او همچنان زنده است.مرتضی ندایی درد فرهنگی دارد، او صریح الهجه است و همیشه بر قانون مداری تاکید می کند. پس از صحبت های هادی آفریده (فیلم ساز) از علاقه ی مرتضی ندایی به تاجیکستان و فرهنگ نزدیک به ایرانی که داشت، در مورد مستند قسمت شاعر که حاصل تلاش چندین ماهه ی مرحوم ندایی و همسر ایشان در تاجیکستان است، قسمت هایی از این مستند در این مراسم پخش شد. این گرامیداشت با حضور تعدادی از هنرمندان و دوستان خانواده ی ندایی برگزار شد که رضا میرکریمی، مدیرعامل خانه سینما هم در دقایقی از این مراسم حضور یافت. مرتضی ندایی مدتها دچار بیماری سرطان بود و تحت درمان قرار داشت و ۱۸ فروردین امسال به کما رفت و سرانجام در اورژانس بیمارستان شریعتی درگذشت. وی فیلم های مستندی نظیر قسمت شاعر و با هم را تهیه و کارگردانی کرده بود و از اوایل سال ۹۳ هم مستند ابوالحسن صبا را به تهیه کنندگی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در دست ساخت داشت. ندایی در هفتمین دوره جشنواره بین المللی سینماحقیقت (۱۳۹۲) مسؤولیت بخش میراث مشترک را برعهده داشت. همچنین سال گذشته در هشتمین جشنواره سینماحقیقت از این هنرمند تقدیر شد.